پیشرفت فن آوری

پیشرفت فن آوری

ساخت کامپیوترها و ارائه پردازنده های سریع با گذرگاه های PCI ، امکان مبادله داده ها با سرعت
بیش از یک گیگابیت بر ثانیه درون کامپیوتر وجود دارد. به عنوان مثال در یک باس ۶۴ بیتی که با سرعت ۱۰۰ مگاهرتز کار پیشرفت فنآوری
مینماید میتوان داده ها را با سرعت ۴/۶ گیگابیت بر ثانیه مبادله نمود.
استاندارد گیگابیت اترنت قادر به مبادله اطلاعات با سرعت ۱ گیگابیت بر ثانیه که صد برابـر سـریعتـر از اترنـت پایـه
است، میباشد. این استاندارد با اترنت پیشرفت فن آوری  سریع و اترنت پایه سازگاری دارد، و می توان از آن بـهعنـوان شـبکه شـالوده دراتـصال
شبکههای محلی استفاده نمود.
توسط سازمان IEEE استاندارد ۳Z.802 IEEE برای شبکه های گیگابیت اترنت تصویب گردیـد. گیگابیـت اترنـت بـرای
اتصال سوئیچهای شبکههای اترنت پایه و سریع به یکدیگر  پیشرفت فن آوری و برقراری یـک شـبکه شـالوده سـریع بـه کـار مـی رود . سـاختار
قابهای این استاندارد مشابه اترنت پایه است و از پروتکـل CD/CSMA اسـتفاده مـینمایـد. اسـتاندارد گیگابیـت اترنـت از
عملکرد یکطرفه ودوطرفه پشتیبانی میکند. در این استاندارد از فیبرنوری و زوج سیم UTP برای مبادله اطلاعات اسـتفاده
میگردد. زیر لایه سری کننده/غیرسری کننده که در مدل لایه ای گیگابیت اترنت دیده می شـود، وظیفـه تبـدیل اطلاعـات
موازی لایه بالاتر به اطلاعات سری و بالعکس را به عهده دارد.

کاکو و کوکهام انگلیسی برای اولین بار استفاده از شیشه را بعنوان محیط انتشار مطرح ساختند. آنان مبنای کار خود را بر آن گذاشتند که به سرعتی حدود ۱۰۰ مگابیت بر ثانیه و بیشتر بر روی محیط‌های انتشار شیشه دست یابند. این سرعت انتقال با تضعیف زیاد انرژی همراه بود. این دو محقق انگلیسی، کاهش انرژی را تا آنجا می‌پذیرفتند که کمتر از ۲۰ دسی بل نباشد. اگر چه آنان در رسیدن به هدف خود ناکام ماندند، اما شرکت آمریکایی (کورنینگ گلس) به این هدف دست یافت. در اوایل سال ۱۹۶۰ میلادی با اختراع اشعه لیزر ارتباطات فیبرنوری ممکن گردید. در سال ۱۹۶۶ میلادی، دانشمندان در این نظریه که نور در الیاف شیشه‌ای هدایت می‌شود پیشرفت کردند که حاصل آن از کابلهای معمولی بسیار سودمندتر بود. چرا که فیبرنوری بسیار سبکتر و ارزانتر از کابل مسی است و در عین حال ظرفیت انتقالی تا چندین هزار برابر کابل مسی دارد.

توسعه فناوری فیبرنوری از سال ۱۹۸۰ میلادی به بعد باعث شد که همواره مخابرات نوری بعنوان یک انتخاب مناسب مطرح باشد. تا سال ۱۹۸۵ میلادی در دنیا نزدیک به ۲ میلیون کیلومتر کابل نوری نصب شده و مورد بهره برداری قرار گرفته‌است.

از فیبر نوری (معمولاً از جنس سیلیسیم دی‌اکسید) برای انتقال داده‌ها توسط نور لیزر استفاده میشود. یک کابل فیبر نوری که کمتر از یک اینچ قطر دارد از مجموعه ای از این فیبرها تشکیل شده و می‌تواند صدها هزار مکالمهٔ صوتی را حمل کند. فیبرهای نوری تجاری ظرفیت ۲٫۵ گیگابایت در ثانیه تا ۱۰ گیگابایت در ثانیه را فراهم می‌سازند. فیبر نوری از چندین لایه ساخته می‌شود. درونی‌ترین لایه را هسته می‌نامند. هسته شامل یک تار کاملاً بازتاب کننده از شیشه خالص (معمولاً) است. هسته در بعضی از کابل‌ها از پلاستیک کا ملاً بازتابنده ساخته می‌شود، که هزینه ساخت را پایین می‌آورد. با این حال، یک هسته پلاستیکی معمولاً کیفیت شیشه را ندارد و بیشتر برای حمل داده‌ها در فواصل کوتاه به کار می‌رود. حول هسته بخش پوسته قرار دارد، که از شیشه یا پلاستیک ساخته می‌شود. هسته و پوسته به همراه هم یک رابط بازتابنده را تشکیل می‌دهند که با عث می‌شود که نور در هسته تا بیده شود تا از سطحی به طرف مرکز هسته باز تابیده شود که در آن دو ماده به هم می‌رسند. این عمل بازتاب نور به مرکز هسته را (بازتاب داخلی کلی) می‌نامند.

پیشرفت فن آوری
پیشرفت فن آوری