دکل های سلولی

در شبکه های بیسیم مجموعه متنوعی از برجهای مخابراتی، دکلهای سلولی، ایستگاههای پایه ونقاط دسترسی مورد
استفاده قرار می گیرند. فرستنده گیرنده های مجهز به آنتن بمنظور مبادله داده ها یا صوت با دیگر دستگاههای بیسیم
ارتباط برقرار می نمایند و سپس اطلاعات تقویت شده را به خطوط ارتباطی کابلی اینترنت ارسال می کنند. دستگاههای
بیسیم جدید توانایی برقراری ارتباط با انواع شبکه ها را دارند. در این صورت کاربران امکان دسترسی به شبکه های گسترده،
شبکه های محلی وشبکه های شخصی را با استفاده از اینترنت جهانی خواهند داشت.
شبکه های بیسیم در چگونگی عملکرد طیف، اختصاص طیف و استفاده از طیف فرکانسی درشرایط سلولی وموبایل
بایکدیگر تفاوت دارند. هر شبکه از محدوده معینی از طیف الکترومغناطیسی بهره می گیرد. امواج رادیویی از فرکانسهایی که
با افزایش انرژی همراه است شروع شده و درنهایت به وی پی ان پر سرعت امواج کوتاه می رسند. هنگامی که شما به رادیوی FM در فرکانس
۵/۸۸ مگاهرتز گوش می دهید، این ایستگاه اطلاعات خود را به رادیوی شما با فرکانس حامل ۵/۸۸ مگاهرتز ارسال می
کند. شبکه های سلولی در یکی از دو باند۸۰۰ مگاهرتز و ۱۹۰۰ مگاهرتز عمل می کنند. تفاوت بین پخش رادیویی معمول و
شبکه سلولی در این است که برجهای پخش رادیویی فقط صحبت می کنند ولی برجهای سلولی علاوه برصحبت، می شنوند.
۱ باندهای سلولی، بمنظورتضمین دسترسی مالک این باند، نیازبه مجوز دارند. یک اپراتور بایک مجوزبیسیم یک رابط هوایی
همانند CDMA ، FDMA و TDMA انتخاب می کندکه این تکنیکها امکان استفاده از حداکثر تعداد مشترکین را فراهم می
نمایند. درشکل (۴-۳ (روش های دسترسی چند گانه درشبکه های بیسیم نشان داده شده است.