بایگانی دسته: vpn وی پی ان

ترافیک

یعنی Traffic Class و Flow Label برای تامین سرویسهای متمایز و پشتیبانی از برنامه های کاربردی که نیاز به یک مدیری ویژه بله ازای
جریان ارتباطی دارند ، استفاده می گردد. فیلد ۸ بیتی Traffic Class می تواند برای تامین سرویسهای متمایز براساس طبیع داده ای که ارسال می شلوند
، استفاده شود. این فیلد معادل استفاده از فیلد Type of Service در سرایند IPv4 اس . برای مثال یک سلازمان ممکلن اسل شلبکه خلود را بلر اسلاس
سیستم های مبدا ، مقصد و یا برنامه های کاربردی و با هدف اولوی بندی ترافیک شبکه ، برپا کرده باشد ، بصورتی که سیستم ها یا مسیریاب ها بتواننلد از
فیلد Traffic Class برای جدا کردن اولوی )یا همان عمل اولوی بندی( استفاده نمایند. فیلد Flow Label در ترکیب با آدرس مبدا و مقصلد ، ملی توانلد
بصورت خاص و منحصربفرد جریانی را که به مدیری توسط مسیریابهای میانی نیازمند اس ، شناسایی نماید. هنگامی که یلک مسلیریاب جریلانی را بلرای
اولین بار شناسایی می کند ، آن جریان را بهمراه مدیری های ویژه مورد نیاز برای آن ، بخاطر می سپارد. یک بار که مدیری به ازای جریان ، تنظیم گردید
، پردازش پک های بعدی که به این جریان تعلق دارند ، بسیار کو تاه تر از پردازش پک های دیگر خواهد بود.
فیلد ۱۱ بیتی Payload Lenght که معادل فیلد Total Lenght در سرایند IPv4 می باشد ، طول پک را نشان می دهد )البته طول سلرایند IPv6 را
شامل نمی شود(. فیلد ۸ بیتی Next Header برای نشان دادن سرایند بعدی IPv6 استفاده می گردد.
فیلد Hop Limit می تواند برای محدود کردن تعداد پرشهای یک پک در میان راه استفاده شود تا از مسیریابی دایره وار )ایجاد حلقه( جلوگیری گردد
)اینکار در IPv4 توسط فیلد TTL انجام می شد(. سرایند IPv6 نیز مانند سرایند IPv4 شامل آدرسهای IP مبدا و مقصد می شود ، با این تفلاوت کله در
IPv6 سیستمها از آدرس ۱۲۸ بیتی استفاده می نمایند.
مقایسه سرایندهای IPv4 با IPv6
سرایند IPv6 برخی از موارد مشابه خود با نسخه قبلی )IPv4( را به اشتراک می گذارد. در اینجا ما به مرور سرایند IPv4 پرداخته و در مورد تفاوت ها و
اشتراک های آن با سرایند IPv6 بحث خواهیم کرد. تصویر ۲-۲ قالب یک سرایند IPv4 را نشان می دهد.

آموزش خرید vpn

این فصل اهداف آموزش خرید vpn  و استفاده از سرایند IPv6 را در داخل پروتکل IPv6 بررسی می کند. سرایند IPv6 به دو بخش سرایند اصللی کله در هلر پکل IPv6
مشاهده می شود و چند سرایند اضافی تقسیم می گردد. هر سرایند اضافی دارای عملکرد خاص خود بوده و به وجود آن در داخل پک IPv6 نیازی نیسل .
و سرایند تصدیق هوی ۱ بعنوان یک مثال از این سرایندها می توان به سرایند خرد کردن داده
۲
اشاره نمود.
سرایند اصلی IPv6 فقط ۰۴ بای طول دارد. ۲۲ بای از آن برای آدرس مبدا و مقصد IPv6 استفاده می شود ، بنابراین فقط ۸ بای اضلافه در سلرایند
باقی می ماند. این مسئله باعث می شود که این سرایند دارای اندازه کوچک و البته ثاب بوده و بار کاری موجود بر روی شبکه را کاهش دهد. همچنین IPv6
می تواند یک یا چند سرایند انتخابی را نیز در خود جای دهد. هر کدام از این سرایندها دارای یک هدف عمومی و گاهی دارای چندین هدف ویل ژه نیلز ملی
باشد. بعنوان مثال ICMP در IPv4 با هدف کنترل عمومی ارتباطات استفاده می شود ، اما بصورت ویژه از کدهایی برای کنتلرل توابلع خاصلی اسلتفاده ملی
نماید.
سرایند اصلی IPv6 دارای قالب استانداردی اس که در پک IPv6 )مانند سرایند اترن الیه ۲( نمایان اس . سپس فیلد -سرایند بعدی- که مشلخ
کننده سرایند اضافی اس ارائه می شود )مانند TCP یا پروتکلهای دیگر(. عالوه بر این ، مسیریاب یا سیستمی که کار خود را با استفاده از IPv6 آغاز کرده و
پکتی دریاف می نماید ، در مرحله اول سرایند IPv6 را بررسی می کند ، سپس به بررسی سرایندهای اضافی می پردازد )در صورت وجود( و پس از آن بله
سراغ پروتکل الیه باالتر می رود. پس از ایجاد IPv6 برخی فیلدها مانند Version )شماره نسخه( و Payload Lenght )طول و میزان بارمفید( باقی ماندند ،
اما برخی دیگر مانند TTL به Hop Limit تغییر نام یافته اند.
تحلیل سرایند IPv6
سرایند IPv6 از جه طول ثاب بوده و در یک ردیل Octet هشل تلایی قلرار دارد. در مقابلل ، سلرایند IPv4 دارای طلول متغیلر و چهلار Octet
می باشد. با یک سرایند IPv6 ثاب ، یک مسیریاب می تواند بخوبی یک پک را پردازش کند. برای مثال ، یک مسیریاب باید توسط خواندن اطالعات داخلل
فیلد –طول سرایند- متوجه گردد که آیا گزینه های اضافه تری نیز در پک IPv4 وجود دارد یا خیر. ایلن مسلئله باعلث افلزایش بارکلاری موجلود بلر روی
مسیریاب خواهد شد. تغییرات از سرایند IPv4 به سرایند IPv6 در بخش بعدی مورد بحث و بررسی قرار خواهد گرف . در این بخش ما در مورد هر فیللد در
داخل سرایند IPv6 و وظیفه مربوط به آن بحث خواهیم نمود. تصویر ۲-۱ قالب و ساختار سرایند IPv6 را نمایش می دهد

مسیریاب

در طی فرایند پیکربندی خودکار م پس از اینکه ایستگاه کاری یک آدرس ارتباط محلی منحصربفرد را ایجاد کرد م اقدام به فرستادن تقاضا به
یک مسیریاب می کند. ایستگاه کاری م یک پیغام تقاضای همسایه ارسال نموده و منتظر شنیدن و دریافت پیغام انتشار مسیریاب می گردد.
وجود یک مسیریاب نشان می دهد که احتماال زیرشبکه های دیگری نیز به مسیریاب متصل هستند. هر زیرشبکه باید دارای شناسه منحصربفرد
زیرشبکه خودج باشد م زیرا مکانیزم مسیریابی برمبنای شماره های منحصربفرد vpn زیرشبکه ها عمل می کند. شناسه های سیستم برای تصمیمات
مسیریابی استفاده نمی شوند. آدرس ایستگاه کاری هم اکنون باید دارای یک شناسه زیرشبکه منحصر بفرد باشد. آدرس ارتباط محلی با شناسه
زیرشبکه –صفر- م برای برقراری ارتباط بین زیرشبکه ها کارایی ندارد.
پیغام انتشار مسیریاب م شامل یک شماره شبکه یا پیشوند می شود. پیشوند ممکن است شامل یک پیشوند آدرس منحصربفرد جهانی یا یک
شناسه زیرشبکه باشد. پیغام مرکور م برای هر رابط و کارت شبکه مسیریاب م دارای پیشوندهای متفاوتی خواهد بود. این پیشوند به شناسه
کارت شبکه الحاق خواهد شد تا آدرس IPv6 ایستگاه کاری را م تشکیل دهد.
ایستگاه کاری از اطالعات انتشار مسیریاب برای بهنگام سازی حافظه Cache خود استفاده می کند. در عین حال م شناسه زیرشبکه نیز به
حافظه Cache مربوط به لیست پیشوندهای ایستگاه کاری اضافه شده است. این Cache برای تعیین اینکه آیا یک آدرس در داخل زیرشبکه
ایستگاه کاری قرار دارد )On-Link( و یا در خار از آن )Off-Link( استفاده می شود. اطالعات مسیریاب به حافظه Cache همسایه و حلفظه
Cache مقصد اضافه خواهد شد. اگر یک مسیریاب بتواند بعنوان مسیریاب پیش فرض استفاده شود م یک داده به حافظه Cache لیست
مسیریاب پیش فرض اضافه خواهد شد.
تصویر ۲-۸۱ یک ایستگاه کاری را در طی فرایند پیکربندی خودکار نمایش می دهد. ایستگاه کاری مسیریاب محلی را تقاضا می کند و در
مقابل شناسه زیرشبکه ای را که برای کامل کردن آدرس IPv6 سیستم نیاز دارد م دریافت می نماید

خرید vpn وی پی ان

برای تضمین خرید vpn وی پی ان  منحصربفرد بودن آدرس م ایستگاه کاری یک پیغام ویژه تقاضای همسایه را به آدرس جدید پیکربندی شده می فرستد و به مدت
یک ثانیه منتظر جواب می ماند. اگر در جواب م هیچ پیغام انتشار همسایه برگردانده نشده و دریافت نشود م این آدرسِ ارتباط محلی م
منحصربفرد فرض می شود )در ادامه م خواهیم دید که پیغامهای تقاضای همسایه و انتشار همسایه برای عملکردهای دیگری که بخشی از
پروتکل اکتشاف همسایه IPv6 هستند م نیز استفاده می شود(.
پس از شناسایی و بررسی آدرس ارتباط محلی م انجام پرس و جو برای مسیریاب های همسایه موجود بر روی شبکه است. در مثال ما )زیرشبکه
موجود در اداره( م هیچ مسیریابی وجود ندارد. بنابراین سیستم ایستگاه کاری ما م برای برقراری ارتباط با همسایه های خود آماده است.
برای برقراری ارتباط با یک سیستم مقصد بر روی زیرشبکه یکسان م ایستگاه کاری باید شناسه کارت شبکه مقصد را کشف کند. برای انجام
اینکار م ایستگاه کاری از قابلیت پروتکل کشف همسایه IPv6 استفاده می کند. در این هنگام م ایستگاه کاری یک پیغام تقاضای همسایه به
مقصد ارسال کرده و در جواب م شناسه کارت شبکه را در داخل یک پیغام انتشار همسایه م دریافت می کند. این شناسه کارت شبکه در داخل
یک سرایند قبل از سرایند IPv6 قرار داده شده و بر روی زیرشبکه انتقال داده می شود. سپس ایستگاه کاری یک داده را در بخش حافظه
Cache همسایه خود م ذخیره می کند. این داده شامل آدرس IPv6 مقصد م شناسه کارت شبکه آن م یک اشاره گر به پکت هایی که منتظر
انتقال هستند م و یک نشانه که مشخص می کند آیا مقصد یک مسیریاب است یا خیر. اطالعات این حافظه Cache برای تبادل اطالعات در
آینده بجای ارسال پیغام تقاضای )همسایه( مجدد استفاده می شود.
آدرسهای ارتباط محلی نمی توانند برای برقراری ارتباط با بیرون از زیرشبکه مورد استفاده قرار گیرند. برای ایجاد ارتباط بین زیرشبکه ها م باید
از آدرسهای سایت محلی یا آدرسهای جهانی و با اتصال مسیریاب ها استفاده شود.
ارتباط های بین زیرشبکه
فرض کنید در مثال قبلی م ایستگاه کاری ما متوجه شود که یک مسیریاب بر روی زیرشبکه وجود دارد. فرایند پیکربندی خودکار چه تفاوتی
خواهد کرد و ایستگاه کاری ما چطور با سیستمهای موجود در زیرشبکه های دیگر م ارتباط برقرار خواهد کرد؟ برای بحث در مورد ارتباطهای
بین زیرشبکه م ما به تفصیل در مورد فرایند پیکربندی خودکار از نوع stateless و مفاهیم مربوط به آن که در ذیل معرفی می شوند م بحث
خواهیم نمود؛
 کشف همسایه
 آدرس سایت محلی
 شناسه زیرشبکه
 پیغام تقاضای مسیریاب
 پیغام انتشار همسایه
 ذخیره گاه )Cache( لیست مسیریاب پیش فرض
 ذخیره گاه مقصد
 ذخیره گاه لیست پیش فرض
 پیغام راهنمایی مجدد
 کشف مسیر MTU
در طی مرحله پیکربندی خودکار و پس از آن م ایستگاه کاری بر قابلیت پروتکل کشف همسایه IPv6 تکیه می کند. این پروتکل اجازه می دهد
که سیستم های موجود بر روی یک زیرشبکه همدیگر را کشف کرده و همچنین مسیریاب ها را برای استفاده بعنوان واسط پرج بعدی خود به
سمت یک مقصد در زیرشبکه دیگر م پیدا کنند. پروتکل کشف همسایه م جای پروتکل تحلیل آدرس IPv4 م فرایند دروازه پیش فرض IPv4 و
فرایند راهنمایی IPv4 را می گیرد و بجای آنها عمل می کند.
در طی فرایند پیکربندی خودکار م پس از اینکه ایستگاه کاری یک آدرس ارتباط محلی منحصربفرد ایجاد کرد م یک تقاضا به سمت مسیریاب
ارسال می کند. ایستگاه کاری م یک پیغام تقاضای مسیریاب ارسال کرده و در مقابل م مسیریاب توسط پیغام انتشار مسیریاب به تقاضای ارسال
شده جواب می دهد. وجود مسیریاب نشان می دهد احتماال زیرشبکه های دیگری نیز وجود دارند که به مسیریاب متصل هستند.

خرید فیلتر شکن آیفون

اولین فیلد م فیلد FP یا فیلد خرید فیلتر شکن آیفون  قالب پیشوند است م که یک آدرس منحصربفرد )GRU( را با ارزج مبنای دو ۰۰۱ شناسایی می کند. سومین فیلد
برای استفاده در آینده ذخیره شده است. دو فیلد دیگر بنامهای TLA ID و NLA ID وجود دارند که کلید درک پشتیبانی IPv6 از سلسله
مراتب آدرس دهی قابل تراکم هستند. TLA ID شناسه متراکم سازی سطح باال است. آدرسهای جهانی IPv6 به ارائه دهندگان سرویس یا
همان سازمان های TLA اختصاص داده خواهد شد. سازمانهای TLA فضای آدرس دهی را به سازمانهای زیر مجموعه خود بنام NLA اختصاص
خواهند داد. این نوع ساختار سلسله مراتبی برای اختصاص فضای آدرس م باعث متراکم سازی آدرسها شده و حجم جدول های مسیریابی اصلی
را کاهش خواهد داد.
CIDR اختصاص داده می شوند. هر مجموعه CIDR شامل چندین آدرس ۲۱ در طرف مقابل م آدرسهای IPv4 معموال با استفاده از مجموعه های
کالس C می شود. هر مجموعه کالس C می تواند تقریبا ۲۱۶ سیستم را آدرس دهی نماید. متاسفانه م مجموعه های CIDR اختصاص داده
شده به سازمانهای مختلف م نمی توانند بسادگی متراکم شوند. عالوه بر این هر مجموعه CIDR ممکن است به یک جدول مسیریابی جداگانه
ای در داخل مسیریاب اصلی نیاز داشته باشد. بهمین دلیل م انتشار مجموعه های CIDR باعث رشد انفجاری حجم جدولهای مسیریابی اصلی
می شود.
SLA( وجود دارد. برخالف TLA و NLA م شناسه ۲۸ برای مدیران شبکه محلی م یک فیلد بسیار مهم بنام شناسه متراکم سازی سطح سایت )
SLA معموال به سازمانهای زیرمجموعه با یک ارزج از پیش تعریف شده م محول نمی شود. با توجه به اطالعات ثبت شده در RFC شماره
۲۳۷۶ م شناسه SLA اجازه می دهد یک سازمان بتواند با استفاده از آن ساختار آدرس دهی و زیرشبکه های داخلی خود را تعیین کند. ۸۶
بیت متعلن به SLA که برای شناسه زیرشبکه استفاده می شود م می تواند تا ۶۱۱۳۱ زیرشبکه را پشتیبانی کند که برای بزرگترین سازمانها نیز
کافی است. برای سازمانهای بزرگتر که محدوده آدرس بیشتری نیاز باشد م می توان یک بخش کوچکتری از NLA را نیز درخواست نمود.
یک مدیر شبکه نیازی ندارد تا در مورد اختصاص شناسه های زیرشبکه و سیستم در IPv6 نگرانی داشته باشد م در صورتی که در IPv4 این
نگرانی وجود دارد. در IPv4 هر دو شناسه سیستم و زیرشبکه م معموال از یک مجموعه محدود شده از آدرسهای قابل دسترس بدست می آیند.
یک مدیر شبکه IPv4 برای تامین تعداد زیرشبکه مورد نیاز م معموال بیتهای سیستم )Host( را به زیرشبکه ها قرض می دهد. در IPv6 م نیمه
باالیی )نیمه اول( ساختار آدرس دهی IPv6 م فضای آدرس دهی کافی را برای شناسه های زیرشبکه تامین می کند. در یک فیلد مجازی پایدار
و البته جداگانه م شناسه Host )سیستم( IPv6 بصورت کامال منحصربفرد برای هر سیستم و بوسیله یک فرایند جداگانه پیکربندی خودکار م
ایجاد می شود.
IPv6 از یک طرین دیگر هم به سبک شدن مسئولیت مدیر شبکه کمک می کند؛ آدرسهای قابل تراکم منحصربفرد )GRU( یا همان آدرسهای
Unicast م هنگامی که برای دسترسی به شبکه های بیرونی مانند اینترنت استفاده می شوند م نیازی به ترجمه ندارند. در IPv4 هنگامی که
آدرسهای عمومی )آدرسهای Valid( در دسترس نباشد م از فضای آدرس خصوصی استفاده خواهد شد. این آدرسهای خصوصی باید به یک
مجموعه از آدرسهای جهانی ترجمه شوند تا بتوان با شبکه های بیرونی مانند اینترنت ارتباط برقرار نمود. ساختار ترجمه آدرس IPv4 م شامل دو
NAT22 تکنولوژی بنامهای
و
PAT می باشد. IPv6 بصورت مجازی نیاز به ترجمه آدرس را جهت دسترسی به شبکه های بیرونی م محدود ۲۳
می کند. جدول ۲-۳ کاهش بار و مسئولیت مدیریتی آدرس را برای مدیران شبکه IPv6 نشان می دهد.

ipv4

در IPv4 هنگامی که یک سیستم میانی یا یک مسیریاب م پکت هایی را دریافت
می کرد که برای ارسال و عبور دادن از خود دارای حجم خیلی بزرگی بود م ممکن بود آنها را خرد کرده و به قطعات کوچکتر تقسیم
کند. این عملکرد پرهزینه در IPv6 انجام نمی پریرد. بجای آن م فقط سیستم مبدا عمل خرد کردن پکت ها را انجام خواهد داد. برای
کمک به سیستم مبدا م IPv6 عملکردی را بنام اکتشاف مسیر MTU را اجرا می کند تا از طرین آن بتواند اندازه MTU برای مسیر
مبدا تا مقصد را تعیین نماید.
 عدم آزمایش خطای سرایند: سرایند IPv4 شامل فیلدی بنام Checksum )تشخیص خطا( می شود که اجازه تشخیص خطا در هر
پرج در شبکه را می دهد. برای محدود کردن بارِ کاری مربوط به پردازج تشخیص خطا در هر پرج م IPv6 فیلد Checksum را
محدود کرده است. رسیدگی و بررسی Checksum در مبدا و مقصد بوسیله پردازج الیه باالتر مانند TCP یا UDP اجرا می شود. در
حقیقت در IPv6 م وییفه Checksum فقط در مبدا و مقصد انجام می پریرد و باعث کاهش ترافیک شبکه می شود.
مقایسه IPv6 با IPv4
IPv6 در بسیاری جهات با IPv4 متفاوت است. اجازه دهید در اینجا بیشترین تفاوت های مهم بین دو نسخه این پروتکل را بررسی نماییم. این
کار اجازه خواهد داد تا کسانیکه با IPv4 کار می کنند بتوانند بسادگی تفاوت های اصلی نسخه جدید پروتکل اینترنت را تشخیص دهند.
مهمترین تفاوت ها اینها هستند:
 ساختار سرایند بهینه شده
 برچسب جریان
 آدرس شبکه ۸۲۱ بیتی
 محدودیت تشخیص خطای سرایند
 خرد شدن داده فقط توسط سیستم مبدا
 سرایندهای اضافی
 امنیت داخلی
ساختار آدرس دهی
آدرس منحصر بفرد ۸۲۱ IPv6 بیت طول دارد و شامل پیشوند زیرشبکه )Subnet( و یک شناسه کارت شبکه می شود. به جهت متراکم سازی
آدرسهای منحصربفرد جهانی )GRU( م هر دو پیشوند زیرشبکه و شناسه کارت شبکه م بصورت مجموع م ۶۶ بیت طول دارند که در تصویر ۲-۶
نمایش داده شده است. پیشوند زیرشبکه شماره شبکه ای است که به ارتباط اختصاص داده شده است. شناسه کارت شبکه از آدرس MAC
سیستم مشتن می شود. در جریان پیکربندی خودکار آدرس IPv6 م سیستم م شناسه کارت شبکه خودج را از حافظه ROM خود و همچنین
ارسال تقاضا به مسیریاب محلی یا سرویس دهنده DHCPv6 برای یک پیشوند زیرشبکه م تامین می کند.

فیلتر شکن ipv6

قالب ساده شده: سرایندفیلتر شکن  IPv6 دارای یک قالب ثابت و با تعداد فیلدهای کمتر است. فیلد گزینه های طول متغیر محدود شده است.
فیلدهای دیگر IPv4 محدود شده و یا به سرایندهای اضافی انتخابی تغییر پیدا کرده اند. نیازی نیست تا تمام سرایندهای اضافی
انتخابی بوسیله هر سیستم پردازج شوند. این قالب ساده شده بار کاری پروتکل IPv6 را کاهش داده و اجازه انعطاف پریری بهتری را
می دهد.
 عدم آزمایش خطای سرایند: فیلد تشخیص خطای IPv4 محدود شده است. این فیلد بدلیل اینکه شبکه های اولیه دارای سرعت
کم و ارتباطات نامطمئن بودند و جهت تضمین درستی اطالعات نیاز بود که در هر پرج از یک مسیریاب م مکانیزم تشخیص خطا
محاسبه می گردید م در IPv4 وجود داشت. ارتباطات شبکه های امروزی سریع و بصورت فزاینده ای قابل اطمینان هستند و فقط
سیستم ها احتیا به چک کردن و تشخیص خطای اطالعات را دارند م نه مسیریابها.
 عدم وجود فرایند قطعه قطعه کردن اطالعات از یک پرش به پرش دیگر: در IPv4 م مسیریابها پکت هایی را که برای تبادل از
رابطهای خروجی خود بزرگ هستند م تکه تکه می کردند تا به قطعات کوچکتر تقسیم شوند. این مسئله بصورت قابل توجهی باعث
افزایش بارِ کاری جهت پردازج IPv4 می شد. در IPv6 فقط ممکن است یک سیستم یک پکت را خرد کند. برای کمک کردن به
سیستم م IPv6 شامل عملکردی می شود که باعث می گردد حداکثر اندازه واحد انتقال اطالعات )MTU( از مبدا به مقصد م تشخیص
داده شود. تصویر ۲-۱ یک فریم انتقالی نوع TCP را که از IPv6 استفاده می کند م نشان می دهد.

آدرس dns

اگر ما بخواهیم خدمات DNS به مردم یا مشتریانمان ارائه کنیم م بعنوان ارائه دهنده خدمات سطح باال احتیا خواهیم داشت DNS خلود را بله
شکلی تنظیم کنیم که بتواند تعداد زیادی از تقاضاها را از بخشهایی که ما به آنها سرویس می دهیم م مدیریت کند. به این دلیل م بسیار ملوثرتر
خواهد بود اگر چندین سرور DNS ایجاد کنیم و آنها را در مناطن مختلف جغرافیایی پراکنده سازیم. این نوع راه اندازی DNS م عالوه بلر ایجلاد
تعادل و باالنس بین سرویس دهی این سرورها م اجازه اصالح خرابی را هنگامی کله یلک سلرور DNS بلدلیل خرابلی شلبکه غیرقابلل دسلترس
می شود م فراهم می سازد. عالوه بر این ما نمی خواهیم که مشتریانمان آدرسهای IP متفاوت و مختلفلی بلرای اشلاره بله DNS سلرورها م بله
سیستم خود اختصاص دهند. همچنین راهی نیاز داریم تا یک یا دو آدرس IP برای کلیه سرویسهای DNS در تمام مناطن مختللف جغرافیلایی
استفاده شود. یک راه انجام اینکار اینست که به هر سرور DNS که دارای پیکربندی و اطالعات یکسان است م آدرس IP یکسان اختصاص دهیم.
سپس اگر ما مسیرهای هرکدام از این سرورهای DNS را به جدول مسیریابی زیرساخت شبکه تزرین کنیم م در صورت ارسال پیغامهای تقاضلا و
پرس و جو توسط یک کاربر به سمت سرور DNS ما م تقاضای مورد نظر به سمت DNSسرورهایی ارسال خواهلد شلد کله از جهلت جغرافیلایی
نزدیکترین گزینه به ما باشند. این مسئله به ما اجازه خواهد داد که بارگراری سرویس تامین نام را بین چنلدین سلرور DNS تقسلیم کلرده و از
حمل شدن و بارگراری تعداد زیادی از تقاضاهای پرس و جو بر روی زیرساخت شبکه ملان جللو گیری کنلیم. بنلابراین بلا اسلتفاده از ایلن نلوع
گسترج م ما هم می توانیم در زمان مورد نظر برای مشتریانمان )سلرورهای DNS نزدیلک هسلتند م بنلابراین ار سلال اطالعلات زملان کمتلری
می گیرد( و هم در هزینه خود )هزینه پهنای باند اضافی( صرفه جویی کنیم. بدلیل اینکه DNS یلک پرو تکلل نلوع UDP )یلک سلویه( اسلت م
تراکنش های بین سرویسهای DNS و ایستگاههای کاری م سریع و کوتاه هسلتند و نیلازی بله پیگیلری و کنتلرل تشلخیص خطلا و … نلداریم.
هنگامی که ما می خواهیم یک نام سیستم )Host( را از طرین سرویس DNS بدست آوریم م یک پکلت بله سلمت سلرور DNS فرسلتاده شلده
وآدرس مربوطه را بهمراه نام دامنه اینترنتی آن تقاضا می کند و در مقابل یک واکنش بهمراه جواب م بلر ملی گلردد. ایلن مسلئله آدرس دهلی
anycast را برای این نوع برنامه کابردی م قابل دوام می سازد.

anycast

می توانیم کنترل کنیم که پکت های Multicast تا کجا ملی تواننلد دور
شوند و اعالنیه های مربوط به مسیریابی آن گروه Multicast تا چه حجمی می توانند انتشار یابند. بعنوان مثال اگر شما دوست داریلد منبعلی از
اطالعات مانند یک تصویر را از شرکت خود انتشار دهید م به شکلی که در تمام دنیا قابل دیدن باشد م شما باید محدوده E )در حالت مبنلای دو:
۱۱۱۰( را اختصاص دهید. همچنین م اگر شما می خواهید یک گروه Multicast راه اندازی کنید تا شما و دیگر کارکنان شرکت بتوانیلد در یلک
ویدئو کنفرانس با هم ارتباط برقرار کنید م شما باید ۰۱۰۱( ۱ scope( یا ۰۰۱۰( ۲( را به آدرس خود اختصاص دهید تلا همله کسلانی کله در آن
شبکه محلی درگیر هستند م با شما در ارتباط باشند. هم اکنون بجای اعتماد به مدیر شبکه برای ااعمال کردن فیلترهایی جهت محدود کلردن و
مرزبندی محدوده م ما می توانیم به ساختار نرم افزاری اعتماد کنیم تا ترافیک ما را در محدوده ای که می خواهیم نگه دارد. ایلن یکلی دیگلر از
فایده های IPv6 است؛ نه فقط برای مرزبندی خوب و مفید است م بلکه نگهداری آن هم ساده و راحت می باشد.
آدرس Anycast
IPv6 یک نوع جدیدی از آدرس را با عنوان آدرس anycast تعیین می کند. اگرچه این نوع از آدرس در سبک محدودی در IPv4 مطلرح شلده م
اما IPv6 این نوع آدرس را بشکل عملیاتی کامل کرده و این باعث باالرفتن راندمان مسیریابی شده است. در این بخلش ملا نگلاهی بله جزئ یلات
بخشی از ویژگیهای آدرس anycast خواهیم انداخت و در مورد برخی از برنامه های کاربردی اینترنت IPv6 در آینده بحث خواهیم کرد.
آدرس anycast یک آدرس IPv6 است که به گروهی متشکل از یک سیستم یا تعدادی سیستم که همه دارای یک هلدف یلا عملکلرد مشلترک
هستند م اختصاص داده می شود. هنگامی که پکتها به سمت یک آدرس IPv6 از نوع anycast فرستاده شدند م مکانیزم مسیریابی تعیین خواهلد
کرد که کدامیک از اعضای گروه م پکت را از طرین نزدیک ترین سیستم به مبدا )که بوسیله IGP شبکه طی سوالی مشخص می گردد( دریافلت
۲ خواهد کرد. IGP یا پروتکل گررگاه داخلی
)شبکه(؛ یک پروتکل مسیریابی است که شما می توانید از آن در محلدوده مسلیریابی داخللی خلود
استفاده کنید. اگرچه آدرس مقصد هردو پکت Multicast و anycast بلیش از یلک سیسلتم اسلت م املا آدرس anycast بلرای انتقلال اطالعلات
بصورت ۸ به ۸ بکار می رود م در حالیکه آدرس دهی Multicast هنگامی استفاده می شود که انتقال اطالعات به سمت چندین مقصد مورد نیلاز
باشد. اجازه دهید به دو فایده اصلی ساختار آدرس دهی anycast بپردازیم:
اول؛ اگر شما بخواهید به نزدیکترین سیستم در گروه بروید م و مهم نباشد که با کدامیک از اعضای گروه اطالعلات خلود را تبلادل کنیلد م شلما
می توانید با استفاده از برقراری ارتباط با نزدیکترین سیستم به خود )IGP-wise( که عضو گروه است م در استفاده از زمان صرفه جویی نمایید.
دوم؛ برقراری ارتباط با نزدیکترین آدرس anycast که عضو گروه باشد م باعث صرفه جویی در پهنای باند می شود. بلدلیل اینکله فاصلله ای کله
پکت طی می کند در بسیاری از حالت ها کوتاه می شود. بنابراین نه فقط anycast می تواند در زمان شما صرفه جویی کنلد م علالوه بلر ایلن در
هزینه مربوط به پهنای باند شما نیز م باعث صرفه جویی خواهد شد. آدرس anycast مجموعه بیتهای خود را برای تعریف کردن آنهلا در اختیلار
ندارد م بجای آن م آدرس دهی anycast از طرین آدرس های scope شده و یا آدرس های منحصربفرد انجام می شود. از نظلر سیسلتمی کله بلا
استفاده از IPv6 صحبت می کند م تفاوتی بین آدرس anycast و آدرس منحصربفرد )Unicast( وجلود نلدارد. تنهلا تفلاوت اینکله ممکلن اسلت
سیستمهای دیگری نیز با همان محدوده )scope( آدرس منحصربفرد و در همان ناحیه ای که آن scope تعریف شده است م شماره گراری شلده
باشند )برای مثال م شما ممکن است بیش از یک کامپیوتر که دارای آدرس anycast از نوع سایت محلی است م در یک ناحیله مشلخص داشلته
باشید(. حاال که تفاوتهای موجود بین آدرسهای anycast و multicast را درک کردیم م اجازه دهیلد نگلاهی بله برخلی اسلتفاده هلای ممکلن از
آدرسهای anycast بیاندازیم. یک برنامه کاربردی که از ارتباط anycast بهره می برد م می تواند به سیستم تامین نام دامنه )DNS( کملک کنلد

آدرس mac

هیچ مداخله دستی توسط مدیر برای پیکربندی سیستم مورد نیاز نباشد )بهر حال ممکلن اسلت نیلاز بله پیکربنلدی دسلتی
مسیریاب بر روی آن شبکه وجود داشته باشد( م در عین حال این مسئله تضمین می کند که آدرس منحصر بفرد بوده و تکراری نباشد. سیسلتم
برای دریافت و دراختیار داشتن یک آدرس منحصر بفرد گارانتی می شود م بدلیل اینکه شلماره شلبکه بشلکل منحصلر بفلرد توسلط مسلیریاب
موجود در آن شبکه اختصاص داده می شود و شناسه Host )سیستم( نیز بدلیل اسلتفاده از آدرس MAC منحصلر بفلرد م منحصلربفرد بلوده و
تکراری نخواهد بود. از این گرشته م سیستم هم اکنون یک آدرس قابل مسیریابی در اختیار دارد که از طرین آن می تواند مسیر پیش فرضی را
که برای خرو از آن شبکه نیاز دارد م فرا گیرد. ما در بخش آخر به سراغ جزئیات بیشتری در مورد مفاهیم آدرس Multicast خواهیم رفت.
بهبود مقیاس پذیری در مسیریابی Multicast
حاال که در مورد آدرس دهی منحصر بفرد م مزیت های اصلی آدرس دهی گروهلی مطالعله کلرده و بررسلی مقیلاس پلریری انلدازه جلدولهای
مسیریابی در اینترنت با IPv6 م اجازه دهید یک مقدار با جزئیات بیشتری در مورد آدرس Multicast بحث کنیم. ما این بحث را با بررسی مفهوم
عمومی Multicast آغاز می کنیم. در ابتدا م اینترنت یک شبکه پژوهشی بود که اطالعات آن بین یک دانشگاه و دانشگاه دیگر جریان داشت. این
مسئله تجارت بزرگی نبود م و مشکالت تراکم باید تحمیل می شد و تاریخ اطالعاتی که مردم ارسال می کردند مهم نبود م بدلیل اینکه اطالعلات
بصورت لحظه ای دریافتی نمی گردید. امروزه تولیدکنندگان م بازرگانان و مصرف کنندگان در گسلتره وسلیعی از اینترنلت اسلتفاده ملی کننلد.
ما هر روزه بیشتر و بیشتر م رسانه های مختلفی را مانند تماسهای تلفنلی م کانالهلای تلویزیلونی و … ملی بینلیم کله بلر روی ای نترنلت فعالیلت
می کنند. همچنین همانگونه که می بینید م ما احتیا به رسانه ای داریم که با اطالعات ارسالی را سریعتر به مقصد برساند م بعنوان مثال ماننلد
گروههای خبری که اطالعات را به میلیونها نفر در روز می رسانند. این روند انتقال ۸ به N م موجب نیلاز بلرای نلو ع جدیلدی از ارسلال ترافیلک
گردیده است که در آن یک نفر بتواند یک بخش از اطالعات را به چندین نفر ارسال نماید. در گرشته هنگامی که ما می خواسلتیم اطالعلاتی را
به ده نفر از دوستانمان بفرستیم م می بایست ده کپی از اطالعات تهیه کرده و آنها را به هر نفر بصورت یک به یک و بنوبت ارسلال ملی کلردیم.
بهرحال این نوع انتقال اطالعات دارای منافع قابل قبولی است. بعنوان مثال فرض کنید ما یک برنامه رادیویی یا تلویزیونی داریم که می خلواهیم
آن را بر روی اینترنت ارسال نماییم. اگر بخواهیم این برنامه را برای ۸۱۰۱۱۱ نفر پخش کنیم م و همه آنها در یک زمان بخواهنلد آن را بصلورت
لحظه ای ببینند یا بشنوند م ما باید اطمینان حاصل کنیم که پهنای باند باالدست ملا بلرای پشلتیبانی از ۸۱۰۱۱۱ بلار تبلادل اطالعلات ملرکور
بصورت جداگانه توانایی الزم را داشته باشد. این مسئله ما را مجبور خواهد کرد تا هزینه مالی زیادی را برای تامین پهنلای بانلد باالدسلت ملورد
نیاز صرف نماییم تا رضایت مشتریان خود را حفم کنیم.
دروضعیت Multicast ما یک ارتباط ۸ به N بین مبدا و مقصد داریم. در IPv4 یک آدرس Multicast معموال بعنوان یک آدرس گروه ارجاع داده
می شود. این آدرس گروه م هنگامی که بر روی یک سیستم و یا برنامه کاربردی موجود بر روی آن سیستم ااعمال گردید م داللت بر این دارد که
مللا عالقلله داریللم تللا هللر اطالعللاتی را کلله بلله آن آدرس ارسللال مللی گللردد م دریافللت کنللیم. در IPv4 م محللدوده آدرس ۲۲۶۰۱۰۱۰۱ تللا
۲۳۲۰۲۱۱۰۲۱۱۰۲۱۱ برای طراحی آدرسهای گروه Multicast استفاده می شود. هنگامی که کسی بخواهد خوراک Multicast را دریافلت کنلد م
آن آدرس را به خود ختصاص داده )موقت یا دائمی م بسته به موقعیت او( و بطور موثر به پکت هایی کله بله مقصلد آن آدرس وارد ملی شلوند م
گوج فرا می دهد.