آدرس سایت سپید نت

شباهت آدرس های IPv6 IPv4 در اینجاست که آدرس سایت سپید نت هر دو آنها جداسازی بخش سیستم و شبکه و یادداشت های CIDR را به کار می گیرند تا بتوانند آدرس
را نشان دهند. اما IPv6 فضای آدرس خیلی بزرگتری را به کار می گیرد و برای اینکه بتواند از تراکم پشیتیبانی کنید سیاسیت کیامس متفیاوتی را بیرای
اختصاص آدرس مهیا می کند . در این بخش ما این تفاوت ها را توضیح خواهیم داد و نحوه آدرس دهی IPv6 را نشان می دهیم.
همانطور که در مقدمه توضیح داده شد رشد و ماندگاری فضای آدرس IPv4 شدیدا اجباری شده بود. سیستم آدرس درهی IPv4 یک مقدار ۳۲ بیتیی را
به کار می گیرد که به صورت چهار بخش که با نقطه از هم جدا می شوند مشخص می شود. هر بخش شامل ۱ بیت است که مقیادیر بیاینری بیین ۱ تیا
۲۵۵ را در خود جای می دهند. با این کار به صورت تووری تعداد آدرس های واقعی به میزان ۴ میلیارد را می توان ارائه داد. البته برخی از این آدرس هیا
رزرو شده اند. بنابراین تعداد آدرس های واقعی از ۴ میلیارد خیلی کمتر است. اینطور به نظر می رسد که مقداری که برای فضای آدرس وجود دارد بیش
از اندازه زیاد است در حالیکه قسمت عمده این فضا به تهیه کنندگان سرویس اختصاص داده شده است. تقریبا غیر ممکن است که فضیای آدرس IPv4
را بصورت مستقل و بدون نیاز به تامین کنندگان سرویس بدست آورد. بسیاری از تامین کنندگان سرویس فضیای آدرس IPv4 خیود را از آژانیس هیای
۱ اختصاص آدرس مانند سازمان؛ ثبت شماره های اینترنت آمریکا (ARIN)
Reseaux IP Europeens یا مرکز اطسعات شبکه آسییای آرام (APNIC)
۲
به دست می آورند. آژانس های فوق الککر باید از سیاست های دقیقی برای تخصیص فضای آدرس پیروی کنند. اکثر تهیه کننیدگان وقتیی کیه در حیال
اختصاص فضای آدرس به مشتریان خود هستند این سیاست ها را اتخاذ می کنند. APNIC,PIPE,ARIN زیر مجموعه هایی از فضیای آدرس IPv4 را بیه
کاربران نهایی اختصاص می دهند. سیاست های تخصیص در RFC 2050 تعریف شده اند. این سیاست دقیقا به صورت زیر است :
۱٫ کاربران نهایی باید فضای آدرسشان را از تهیه کننده ای که مستقیما به آن متصل هستند )تهیه کننده باالدست( درخواست کنند.
۲٫ اگر از طریق تهیه کنندگان مستقیم هیچ آدرسی موجود نبود از تهیه کننده باالدستِ تهیه کننده خود درخواست کنند.
۳٫ در مواردی که قابل توجیه است از خود RIPE,ARIN یا APNIC درخواست کنند.
APNIC,RIPE,ARIN مسوولیت دارند که تعداد آدرس های اختصاص داده شده به تهیه کننده ها را تعیین کنند. تخصیص دادن آدرس منحصرا بر مبنای
نیاز است نه بر مبنای سهم مشتریان برنامه ریزی شده یک تهیه کننده. عسوه بر این آنها طبق محدودیت های بیتی CIDR تعریف شده اند. معموال ییک
۱۸ /۱۹ /۲۰/ و غیره کوچکترین پیشوند اختصاص داده شده به تهیه کنندگان است. اگر پیشوند ۲۰/ یا طوالنی تر مورد نیاز باشد قوانین فوق الککر
به کار می روند. APNIC,RIPE,ARIN رو “آغاز تدریجی” را برای تخصیص فضیای آدرس IPv4 اسیتفاده میی کننید. یعنیی آدرس هیای خیارج از زییر
مجموعه آدرس های یک بلوک CIDR را اختصاص می دهند. بلوک CIDR رزرو شده و اگر فرسودگی آدرس های تخصیص داده شیده توجییه پیکیر باشید
آنگاه تهیه کنندگان می توانند آدرس های دیگری که خارج از فضای ذخیره شده باشند را نیز درخواست کنند.
فضای آدرسی که توس APNIC,RIPE,ARIN تخصیص داده شده و سطح جهانی قابل مسیریابی است اما اگر که مشتریان نهایی دو تا تهیه کننده داشیته
باشند یا اگر پیشوندهای کوچکتری داشته باشند که توس تهیه کننده های مستقیم خودشان اعسن نشده باشد آنگاه شاید پیشوند هایی که به مشتریان
نهایی منسوب می شود را نتوان مسیریابی کرد. بلوک های تصویم شده CIDR برای کاهش اندازه جدول مسیریابی اینترنت استفاده شده اند. بیشتر تهییه
کننده ها با توجه به اعسن پیشوند های کوچک )مثل یک پیشوند ۲۴/( سیساست هایی اخک می کنند.

نقطه tcp

نقطه به نقطه چه یک جریان TCP از یک ایستگاه پایانی بر روی یک درگاه
معین به سمت یک ایستگاه پایانی مقصد روی یک درگاه معین. در صورتی
که واگکاری جریان ها امکان پکیر باشد گزینه های جالم بسیاری برای گستر نمایان می شود. شاید QoS بتواند از این طریق و به صورت مقیاس پکیر
توسعه پیدا کند. بسیاری از تهیه کنندگان اینترنت به دقت مراقم توسعه های این گروه کاری هستند. چون سرویس های پیشیرفته ای کیه گیروه کیاری
MPLS آنها امکان پکیر فرض کرده می تواند منجر به پیشگام شدن توسعه های جدید در سراسر صنعت اینترنت شود.
۲ فیلد طول بار مفید
این فیلد یک عدد صحیح ۱۶ بیتی است که با استفاده از آن طول بار مفید )داده ها( در پکت IPv6 را در قسمت های هشت تایی قیرار میی دهید. توجیه
داشته باشید که طول این فیلد ۱۶ بیت است )۲ به توان ۱۶( که بیش از ۶۴۱۱۱ امکان مختلف را به ما می دهد. در نتیجه داشتن پکت های خیلی بزرگ
برای IPv6 میسر می شود )بیش از ۶۴۱۱۱ بایت(. داشتن گنجایش برای پکت های بزرگ بازده کل اینترنت را باال می برد. وقتی پکت های شما بزرگتیر
باشد آنگاه در یک جریان فرضی تعداد پکت هایی که برای میزان معینی از داده ها باید ارسال شوند کمتر می شود. وقتیی ییک مسییر ییاب پکیت هیای
کمتری را برای مسیریابی در اختیار داشته باشد زمان بیشتری برای مسیریابی سیایر پکیت هیا ییا انجیام وظیایف دیگیر )نگهیداری جیدول مسییریابی
cache againg 3
و غیره( خواهد داشت. می توانید ببینید که چگونه همه این موارد با هم باعث باال رفتن بهره وری اینترنت میی شیوند. توجیه داشیته
باشید که در این مورد همه سرایندهای اضافی خارج از این سرایند به مجموع طول پکت اضافه می شوند. موقعی که فیلد طول مجموع شامل سیرایند
اصلی IPv4 است آنگاه این مورد را با مورد RFC 791)IPv4) مقایسه کنید.
۴ فیلد سرایند بعدی
فیلد سرایند بعدی برای این تعیین شده که به مسیریاب ها بگوید که براساس دستورات رسیده آیا برای مسیریابی این پکت سرایند دیگیری هسیت کیه
باید بررسی شود یا نه. این ویژگی در جاهایی که فق یک سرایند طول ثابت دارد )با مورد مشابه خود در IPv4( تفیاوت دارد. سیرایند اصیلی IPv6 هیم
طول ثابتی دارد )مسیر یاب ها می توانند پیشاپیش بفهمند که چه مقدار از پکت را باید بخوانند.( اما عملکرد توکار و داخلی دارد کیه بیا اسیتفاده از آنهیا
سرایندهای دیگری که سایر سرویس های ارز افزوده را به ابتدای سرایند اصلی اضافه می کنند در یک پشته قرار می دهد. این فیلد ۱ بیت طیول دارد
۵ و تا تعداد ۲۵۵ نوع “سرایند بعدی”
را میسر می سازد. معموال فق تعداد محدودی “سرایند بعدی” پیاده سازی می شود. در اینجا فهرسیتی از آنهیایی
که در حال حاضر موجود هستند را مشاهده می کنید :
 سرایند گزینه های قدم به قدم
 سرایند گزینه های مقصد ۱
 سرایند مسیریابی
 سرایند قطعه
 سرایند تصدیق هویت
 سرایند پوشش گکاری بار مفید امنیتی
 سرایند گزینه های مقصد

وی پی انی

ویژگی های وی پی انی  ساختار آدرس دهی IPv6
۱ این بخش یک نمای کلی از سرایند
IPv6 و ویژگی های ساختار آدرس دهی IPv6 را به ما می دهد و برایمان شرح می دهد که این ویژگیی
ها چطور می توانند کارآیی و قابلیت تثبیت مسیریابی را اصسح کنند. سر فصل های بحث شامل این موارد است :
IPv6 سرایند 
 فضای آدرس IPv4وIPv6
 ساختار آدرس دهی IPv6
نظر اجمالی به سرایند IPv6
سرایند ۴۱ IPv6 بایت طول دارد و شامل فیلد هایی برای شماره نسخه کسس ترافیک برچسم جریان اطسعات طول بارمفید سرایند
بعدی محدوده پر آدرس فیلترشکن منبع و آدرس مقصد است. شکل ۱-۴ سرایند IPv6 را به همان صورتی که در RFC شماره ۲۴۶۱ بیان شده
ترسیم می کند.
۲ فیلد شماره نسخه )Version(
فیلد شماره نسخه در سرایند IPv6 به این صورت است که مکانیزم های اینترنت که با چگونگی مسیریابی یا حتی پروتکل های گویش مسیر آشنا هستند
می فهمند که با چه نوع پروتکل مسیریابی درگیر می باشند. به شباهتی که IPv4 و IPv6 در این مورد دارند توجه کنید فیلید شیماره نسیخه ییک عیدد
صحیح ۴ بیتی است که مقدار ۶ )باینری ۱۱۱۱( در آن قرار دارد تا این پکت IP را بعنوان IP نسخه ۶ معرفی کند.

شبکه آزمایشی ipv6

برخی از موارد  vpn مربوط به IPv6 را که هنوز حل نشده اند بررسی می کنیم و سپس نگاهی می اندازیم به برخی از راه حل هیایی کیه
برای غلبه بر آنها پیشنهاد شده اند. در این بخش معرفی مختصری نیز برای شبکه آزمایشی IPv6 یعنی ۶Bone داریم.
مبانی آدرس دهی IPv6
در اوایل دهه ۱۹۹۱ به وضوح می شد دید که اینترنت دارد همه گیر میی شیود. میردم عیادی داشیتند از وجیود آن مطلیع میی شیدند و بیا
مرورگرهای وب آشنا می شدند. نمایندگی های اختصاص فضای آدرس به صورت هشدار دهنده ای افزایش یافت و روشین بیود کیه نسخه ۴
پروتکل اینترنت بر حسم تعداد موجودیت هایی که می توانست به اینترنت جهانی وصل کند محدوده قابل پیش بینی باالتری دارد. یکیی از
گروه های مربوط به استاندارد که از یک بخش بزرگ از تکنولوژی هیای اینترنیت نشیات گرفتیه بیا نیام Internet Engineering Task
(Force (IEFT شروع به بررسی این موضوع کرد با این تفکر که این موضوع موضوعی است که هر چه زودتیر بیه آن رسییدگی شیود بهتیر
است. در یک فاصله زمانی سه ساله بین ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۹ آژانس های مرجعی که مسیوول اختصیاص آدرس بودنید ۱۵۱ میلییون آدرس IP را
۱ اختصاص دادند. با وجود اینکه نرخ رشد اینترنت خیلی باال است اما مشخص است که ۱۵۱ میلیون سیستم )میزبان(
اضافه نشده اند. حتی
با وجود تس های پیاده سازی CIDR باز هم تخصیص آدرس یک مشکل بزرگ دارد. آن مشکل این است که فضیای آدرس هیرز میی رود و
عاقبت ته می کشد.
عسوه بر این طبق گزینه های بهبود یافته ارائه شده در الیه سوم OSI یعنی الیه شبکه مانند رمزنگاری دوسیره ) End-to-End( تصیدیق
هویت پکت ها مسیریابی مبدا و کیفیت سرویس )QoS( باید عملکردهای بیشتری انجام گیرد. مردم کم کم دارند این فاکتورهیا را در عمیل
می بینند و به همان صورت هم طرح های پیشنهادی زیادی برای یک پروتکل اینترنت جدید ارائه شده است.
۲ اولین طرح پیش نویسی که توجه های زیادی را به خود جلم کرد بر مبنای پروتکل اینترنت بدون اتصال
(CLNP) بود که بر مبنیای ییک
پروتکل دیگر به نام “توده OSI” بنا شده بود. این توده در ابتدا روی اینترنت اولیه اجرا شد اما وقتی سرعت رشد اینترنیت افیزایش یافیت و
مردمی تر شد آن هم به سرعت با IPv4 جایگزین شد. طیرح پیشینهادی میککور مکیانیزم TUBA را ایجیاد کیرده بیود ) TCP/UDP روی
آدرس های بزرگتر(. CLNP برای طیف آدرس های وسیع تری نسبت به IPv4 تهیه شد. آدرس نقطیه دسترسیی سیرویس شیبکه (NSAP)
شامل ۲۱ قسمت هشت تایی است و طیف آدرس دهی مناسبی برای آینده قابل پیش بینی اینترنت فراهم خواهد کرد. این طرح البته رد شد
زیرا ویژگی هایی وجود دارند که دارای ارز افزوده هستند و در حال حاضر روی IP فعلی نصم شده است و در ضمن تشخیص داده شیده
که برای رشد اینترنت هم مهم هستند اما CLNP فاقد آنها است.
طرحی وجود داشت که قصد داشت ساختاری برای پکت درست کند که با تبادل پکت های درون شبکه ای (CLNP,IP,(IPX فعلی مطابقیت
داشته باشد. یک طرح دیگر که به نام Simple IP Plus یا (SIPP) معروف است از افزایش ساختار آدرس دهی IP فعلی به ۶۴ بیت حمایت
می کند و هماهنگ سازی برخی از ویژگی های مجموعه IPv4 را انجام می دهد. مواردی نظیر برقرار کردن استراتژی های مسییریابی بهی نیه.
SIPP بعد از اصسحات برگشت خورد تا به نزدیکترین تطابق برای آنچه اینترنت نیاز دارد تبدیل شود

آدرس ipv4

رشد انفجاری اینترنت باعث ایجاد یک کاهش و کمبود بحرانی در فضای جاری آدرس IPv4 شده است. فضای آدرس IPv4 فعلی عمدتا برای
برآورده کردن نیاز های آدرس دهی در بازار کامپیوتر های شخصی و شرکت های تجاری بزرگ به کار گرفته می شود. در عیین حیال بیرای
توسعه بازارهای جدید به شبکه هایی نیاز داریم که از تنوع فزاینده موارد ضمیمه شده به شبکه حمایت کنند. این ضمایم شامل مواردی نظیر
۱ عناصر IP متحرک مانند دستگاه های بیسیم
۲ و مادون قرمز
و IP تلفن است. گسیتر بیازار موجیم میی شیود کیه بیه فضیای آدرس IP
بزرگتری نیاز پیدا کنیم. به این ترتیم شیوه مسیریابی و آدرس دهی که با استفاده از فضای آدرس IPv4 انجام می شود بیش از بیش حالیت
اجباری به خود می گیرد و همانطور که اینترنت رشد می کند نواقصی هم در قابلیت گستر یک زیر ساخت سلسله مراتبی کیه میی توانید
۳ عمل تراکم آدرس را بهبود ببخشد پدیدار می شود. استفاده از مسیر یابی در داخل دامنه کیسس هیا
(CIDR) موجیم میی شیود کیه دوره
حیات فضای آدرس IPv4 به طور قابل مسحظه ای تمدید شود. اما کامس مشهود است که در آینده نزدیک فضای آدرس IPv4 فعلیی تخلییه
خواهد شد. IPv6 نسل بعدی پروتکل های اینترنت است که هم می تواند نیاز های جاری آدرس دهی و هم نیاز هایی را که بیا پدییدار شیدن
بازارهای جدید تولید می شود را برآورده کند.
آدرس های IPv6 هم از نظر ساختار آدرس دهی و تراکم و هم از نظر کاربرد های مسیریابی با IPv4 تفاوت دارد. وجود این تفاوت هیا باعیث
می شود که طراحان عملکرد پروتکل ها را مجددا طراحی کنند. نحوه نگاشت آدرس ها به نام میزبان )نام سیستم یا همان Hostname( از
۴ طریق سیستم نام دامنه
(DNS) به روز رسانی شده است و همینکه IPv6 به صورت وسیع مورد استفاده قرار بگیرد اهمییت آن بیشیتر میی
۵ شود. پروتکل های مدیریتی مثل پروتکل مدیریت شبکه ساده
(SNMP) تغییر خواهند کرد به نحوی که با IPv6 منطبق و همسو شیوند.
۶ پروتکل پیغام کنترل اینترنت
(ICMP) به روز رسانی شده و به ICMPv6 تبدیل شده تا وظیفه حمایت از بازبینی و رفع عیم شیبکه هیای
IPv6 را به عهده بگیرد. اصسح کردن و به روز رسانی تجهیزات شبکه و پشتیبانی از پروتکل جدید کمی ترسناک به نظر میی رسید. محیدوده
اصسحات مورد نیاز و زمان الزم برای پیاده سازی کامل تغییرات ضروری به طراحی های خیلی زیادی نیازمند خواهد بود به عسوه باید واقعیا
درک کنیم که IPv6 چگونه کار می کند و چگونه با عمل آدرس دهی سر و کار داشته باشیم.
این فصل مفاهیم اصلی مربوط به آدرس دهی IPv6 را توضیح می دهد. این موارد شامل نحوه آدرس دهی IPv6 فضای آدرس انواع آدرس
ها شامل : آدرس منحصر بفرد )Unicast( آدرس گروهیی ) Multicast( و آدرس نزدییک ) Anycast( پیشیوند هیا و ایجیاد زیرشیبکه
اختصاص آدرس )آدرس را از کجیا بگییریم : TLA/NLA/SLA و غیره( آدرس دهی ارتبی اط محلی ی / آدرس دهیی سیایت محلی ی آدرس
نامشخص آدرس loopback و هر مبحث آدرس دهی مناسم دیگری می باشد. این فصل مقدمه مختصری نیز درباره تاریخچه و گسیتر
پروتکل IPv6 به ما ارائه می دهد.
ما برخی از تاثیرات مهم IPv6 را که باعث شده این پروتکل از IPv4 متمایز شود مورد بررسی قرار می دهیم. سپس نگاهی میی انیدازیم بیه
فوایدی که از به کار گرفتن IPv6 و ساختار آدرس دهی آن به دست می آوریم تا بتوانیم شبکه هایی بسازیم که بیشتر قابل توسعه باشد.

سیستم مقصد فیلتر شکن

یک سیستم مقصد فیلتر شکن ممکن اس اطالعات خاصی را که احتیاج به پردازش توسط سیستم مقصد دارد ، حمل کند. برای مثال ، هنگامی که یک سیستم
چه ۱۱ متحرک از شبکه خانگی خود دور باشد ، ممکن اس دستگاه مامور در خانه )مانند یک مسیریاب در شبکه خانگی( بعنوان یک واسطه و نماینده
عبوردادن پک ها به سوی آن دستگاه )متحرک( نماید. در این حال ، سیستم متحرک مورد نظر که دور از شبکه خانگی خود واقع شده ، احتیاج دارد تا
پیغامهای کنترلی را به دستگاه مامور خود در خانه بفرستد تا او بتواند سرویس واسط را راه اندازی نموده و پک هایی را که عازم مقصد هستند ، به آدرس
درس و صحیح ارسال کند. در یک شبکه IPv4 ، یک پک که شامل گزینه هایی در سرایند IPv4 باشد ، در هر پرش در طی مسیر مورد بررسی و محک
قرار خواهد گرف .
در یک شبکه IPv6 ، این نوع پیغامها و گزینه ها می توانند بخوبی با استفاده از سرایند اضافی مدیری پیغامها و یا با استفاده از سرایند گزینه های مقصد ،
مدیری شوند. خرد شدن پک یا اطالعات تصدیق هوی ، همانطور که قبال نشان داده شد ، بعنوان سرایند اضافی مدیری می شوند. تحرک و پویائی IPv6
، اهداف اینترن را برای پشتیبانی از دستگاههای متحرک در شبکه بصورت کامل تامین می کند.
گزینه های انتخابی ممکن اس در یک سرایند اضافی جداگانه و یا در سرایند گزینه های مقصد ، براساس عملکرد مطلوب اخذ شده در سیستم مقصد
نگاشته شود. گزینه های انتخابی فقط هنگامی که سیستم مقصد یک آدرس گروهی )Multicast( نبوده و امکان نگاشته شدن آنها در یک سرایند اضافی
جداگانه وجود داشته باشد ، ممکن اس به چند Octet برای ارسال پیغام ICMP نوع Unrecognized )عدم شناسایی( نیاز داشته باشند.
سرایند گزینه های مقصد ، بوسیله ارزش فیلد Next Header به مقدار ۱۴ که در سرایند قبلی ذکر شده ، شناسایی می شود و گزینه های انتخابی را که
احتیاج به بررسی و پردازش ، فقط توسط پک سیستم مقصد )یا سیستمهای دارای آدرس گروهی( دارد ، حمل می کند. شکل و قالب سرایند گزینه های
مقصد در تصویر ۲-۱۸ نمایش داده شده اس

فیلتر شکن قوی

فیلد Next Header : با طول ۸ بی .فیلتر شکن قوی نوع سرایند آغازین و ابتدایی متعلق به بخش قابل خرد شدن پک اصلی را مشخ می کند)RFC-1700 اطالعات بیشتری در اختیار شما قرار
خواهد داد(.
فیلد Reserved : با طول ۸ بی و دارای مقداردهی صفر برای تبادل ، که در هنگام پذیرش و دریاف نادیده گرفته می شود.
فیلد Fragment Offset : عدد اختصاص داده نشده )البته قابل اختصاص( با طول ۱۲ بی . اطالعات پش سر این سرایند ، مربوط به شروع بخش قابل خرد شدن پک اصلی می شود.
فیلد Res : رزرو شده و با طول ۲ بی و دارای مقداردهی صفر برای تبادل ، که در هنگام پذیرش و دریاف نادیده گرفته می شود.
فیلد M : ارزش صفر )۰(: آخرین قطعه ارزش یک )۱( : قطعه های بیشتر
فیلد Identification : شناسه با طول ۲۲ بی .
سیستم مبدا یک شناسه ۲۲ بیتی منحصر بفرد را برای هر پک خرد شده که به مقصد یکسانی فرستاده می شود ، تولید می کند ، بجز برای آخرین پک
خرد شده. فیلد Fragment Offset طول اطالعاتی را که در پی این سرایند خرد کردن می آید و مربوط به شروع بخش قابل خرد شدن پک اصلی می شود
، نشان می دهد. حال بیایید پک نشان داده شده در تصویر a( 2-11( را بررسی کنیم.
این پک احتیاج دارد تا توسط سیستم مبدا بیشتر خرد شود ، بدلیل اینکه MTU مسیر آن ۱۹۱۰ بای اس . بخش غیر قابل خرد شدن پک اصلی در این
مثال شامل سرایند IPv6 و سرایند مسیریابی می شود. پک اصلی به سه بخش شکسته شده اس . بنابراین سرایند اترن )۱۰ )Ethernet بای اس و پک
IPv6 که شامل سرایند IPv6 اس نمی تواند دارای طول بیش از ۱۹۴۴ بای باشد. بنابراین هنگامی که سرایند ۰۴ ، IPv6 بای اس ، سرایندها و
داده هایی که پس از سرایند IPv6 قرار دارند ، نمی توانند بیش از ۱۰۱۴ بای باشند. سرایند مسیریابی دو مقصد را در خود جای داده اس )مسیریاب ۲ و
مقصد نهایی( ، بنابراین طول آن ۰۴ بای خواهد بود. سرایند مسیریابی قسمتی از بخش غیر قابل خرد شدن پک اس و بدلیل اینکه هر بخش شامل
سرایند مسیریابی می شود ، پس سرایندها و داده هایی که پس از سرایند مسیریابی قرار دارند ، نمی توانند بیش از ۱۰۱۴ بای باشند. بعالوه ، سرایند
خرد کردن )به مقدار Octet 8( اضافه شده اس ، حاال ۱۰۱۲ بای برای داده و اطالعات کاربر باقی می ماند. در عین حال ، فیلد Fragmentation Offset
در سرایند خرد کردن ، تعداد واحدهای Octet 8ای را برای اطالعات و داده های کاربر مشخ می کند ، بدلیل اینکه اطالعات کاربر باید از چند بخش ۸
Octetای تشکیل شود. از آنجائیکه ۱۰۱۲ بای باقیمانده شامل چند واحد ۸ تایی Octet نمی شود

پک ipv4

فیلد ۱۱ بیتی total length در سرایند IPv4 حداکثر اندازه یک پک را به میزان ۶۴k bytes محدود می کند. در عین حال ، براساس تکنولوژی ارتباطی
استفاده شده ، اندازه واقعی پک ممکن اس بیشتر محدود شده باشد. در ارسال پک IPv4 ، هر الیه IP وظیفه دارد در صورت لزوم پک را خرد و قطعه
MTU7 قطعه کند تا مطمئن شود که اندازه پک از حداکثر اندازه واحد تبادل )
( بیشتر نمی شود. بنابراین اطالعات فرستاده شده یک کاربر از سیستم مبدا در
یک پک ، ممکن اس توسط سیستم مقصد در چندین پک دریاف شود )اگر MTU ارتباط سیستم مقصد دارای ارزش یا قدرت دریاف کمتری نسب به
MTU سیستم مبدا باشد(. در عین حال ، ممکن اس این راه حل ، راه حل بهینه برای مسیر نباشد.
در IPv6 ، فقط سیستمهای مبدا اقدام به خرد کردن اطالعات می کنند. یک سیستم مبدا ، ابتدا مسیر MTU را پیدا کرده و سپس آن بخش قابل خرد
شدن پک اصلی را به شکلی قطعه قطعه می کند که از حداکثر مجاز MTU مسیر ، بیشتر نشود. پک اصلی قبل از خرد شدن ، شامل دو بخش اس : بخش
غیر قابل خرد شدن و بخش قابل خرد شدن. سرایند IPv6 و هر سرایند اضافی که احتیاج دارند تا در هر پرش )Hop( در طول مسیر رسیدن به مقصد
پردازش شوند ، غیر قابل خرد شدن هستند. در مقابل ، سرایندهای اضافی که فقط توسط سیستم نهایی )یا سیستمهای در حال گروهی یعنی Multicast(
پردازش خواهند شد ، قابل خرد شدن می باشند.
سرایند گزینه های قدم به قدم همیشه غیر قابل خرد شدن هستند ، بنابراین آنها می بایس در هر پرش موجود در مسیر پردازش شوند. پس هنگامی که
سرایند گزینه های قدم به قدم وجود دارد ، قسم غیر قابل خرد شدن پک شامل سرایند IPv6 و سرایند گزینه های قدم به قدم می شود. اینکه سرایند
گزینه های مقصد ، قابل خرد شدن باشند یا نه ، بستگی به وجود سرایند گزینه های مسیریابی دارد. اگر هیچ سرایند گزینه های مسیریابی در پک وجود
نداشته باشد ، سرایند گزینه های مقصد قابل خرد شدن اس ، بنابراین پک فقط احتیاج دارد تا توسط سیستم نهایی پردازش شود. اما اگر سرایند گزینه
های مسیریابی وجود داشته باشد ، سرایند گزینه های مقصد غیرقابل خرد شدن خواهد بود و بنابراین پک احتیاج دارد تا توسط هر سیستم مشخ شده
در سرایند مسیریابی ، پردازش شود.
سرایند خرد کردن بوسیله یک فیلد Next Header با ارزش ۰۰ شناخته می شود

فیلد

سرایند IPv6 از فیلد ۱۱ بیتی Payload length استفاده می کند که حداکثر طول و اندازه یک پک را به مقدار ۱۹۹۲۱ بایل محلدود ملی کنلد. در
عین حال ، با قدرتمندتر کردن سخ افزار ، می توان تبادل اطالعات را با اندازه بیش از ۱۹۹۲۱ بای انجام داد. این عملکرد با عنوان Jumbogram خوانده
می شود و می تواند اندازه پک را تا میزان ۴,۲۹۴,۹۶۷,۲۹۶ بای افزایش دهد. هنگامی که MTU پک ، اندازه ای بیش از ۱۹۹۲۱ بای را پشتیبانی کند ،
این گزینه )Payload length( ممکن اس برای تبادل Jumbogram استفاده شود.
نوع گزینه در داخل Jumbo Payload ، حاوی داده ۱۵۲ اس که تعیین می کند سیستمهایی که نمی توانند این نوع گزینه را شناسایی کنند ، باید
این پک را دور انداخته و یک پیغام ICMP از نوع Parameter Problem با کد ۲ به فرستنده پک ارسال کنند )البته فقط در صورتی که مقصد
multicast نباشد( و نیز مشخ می کند که داده و اطالعات داخل آن گزینه نباید در طول مسیر تغییر نماید. فیلد Option Length مربوط به این گزینه
چهار Octet اس و فیلد Option Data که به طول Jumbogram می باشد ، شامل سرایند IPv6 نمی شود. هنگامی که این فیلد استفاده می شود ، فیلد
Payload length در IPv6 با مقدار صفر )۰( تنظیم می شود. تصویر b( 2-1( پکتی را نشان می دهد که شامل گزینه Jumbo Payload از نوع قدم به قدم
می باشد. فیلد Next header در سرایند IPv6 نشان می دهد که از سرایند گزینه های قدم به قدم پیروی می کند. توجه کنید که فیلد Payload Lenght
در سرایند IPv6 با مقدار صفر )۰( تنظیم شده اس . فیلد Next header در این سرایند گزینه های قدم به قدم تعیین می کند که سرایند بعدی یک
سرایند TCP اس . ارزش گزینه Option Data مربوط به این پک مشخ می کند که بازده یا همان Payload آن به میزان ۲/۸۱۸/۴۰۸ عدد octet
)۰x002A FFFF( خواهد بود.
فرایند پردازش گزینه Jumbo Payload باید خطاهای احتمالی و دارای قالب های مختل را تشخی داده و در صورت وقوع یکی از آنها پیغام ICMP
مناسب از نوع Parameter Problem ارسال کند. این قالب های خطا شامل عدم وجود گزینه Jumbo Payload هنگامی که بار مفید IPv6 و فیلد
Next header هر دو صفر باشند ، استفاده از گزینه Jumbo Payload هنگامی که بار مفید IPv6 صفر نباشد ، استفاده از گزینه Jumbo Payload
هنگامی که بار مفید واقعی کمتر از ۱۹۹۲۹ باشد و در نهای استفاده از گزینه Jumbo Payload هنگامی که سرایند Fragment )خرد کردن داده( وجود
داشته باشد ، می شود.

tcp

هنگامی که یک سرایند TCP پش سر یک سرایند IPv6 بدون سرایند اضافی می آید ، مقدار فیلد Next Header در سرایند IPv6 نشان می دهد
که سرایند ذیل ، یک سرایند TCP می باشد. زمانی که یک پک با استفاده از TCP بعنوان پروتکل الیه باالتر ، یک سرایند اضافی را حمل می کنلد ، بعنلوان
مثال سرایند Routing )مسیریابی( ، این سرایند اضافی بین سرایند IPv6 و سرایند TCP قرار می گیرد. فیلد Next Header در IPv6 نشلان ملی دهلد کله
سرایند مسیریابی از سرایند IPv6 پیروی کرده و فیلد Next Header در سرایند Routing نشان می دهد که سرایند TCP بالفاصله پس از سرایند Routing
می آید و از آن پیروی می کند. مقدار ۹۵ در فیلد Next Header نشان می دهد که آنجا هیچ سرایند اضافی و یا سرایند پروتکل الیه بلاالتر کله از سلرایند
جاری پیروی نماید ، وجود ندارد.
یک ساختار اجرایی کامل از IPv6 شامل سرایندهای اضافی ذیل می گردد:
گزینه های قدم به قدم ، مسیریابی )نوع ۰( ، گزینه های مقصد ، تصدیق هوی و پوشش گذاری بارمفید امنیتی )ESP(. هنگام وجلود چنلدین سلرایند
اضافی در پک ، ترتیب بندی آنها به شکل زیر توصیه شده اس :
IPv6 سرایند 
 سرایند گزینه های قدم به قدم
 سرایند گزینه های مقصد )برای پردازش بوسیله تمام سیستمهایی که در سرایند مسیریابی مشخ شده اند(
 سرایند مسیریابی
 سرایند خرد کردن داده )Fragment(
 سرایند تصدیق هوی
 سرایند پوشش گذاری بار مفید امنیتی )ESP(
 سرایند گزینه های مقصد )برای پردازش فقط بوسیله مقصد نهایی پک (
 سرایند الیه باالتر
بجز سرایند گزینه های مقصد ، هر سرایند اضافی نباید بیش از یک بار در یک پک نمایش داده شود. سرایند گزینه های مقصد ، شامل اطالعاتی ملی
شود که باید توسط سیستم مقصد نهایی پردازش شوند. هنگامی که سرایند مسیریابی موجود باشد ، ممکن یک سرایند اضافی از نوع گزینه های مقصلد
، برای گزینه هایی که باید توسط تمام سیستمهای لیس شده در سرایند مسیریابی پردازش شود ، استفاده گردد.
هنگامی که یک پک IPv4 گزینه ای را که فقط برای سیستم مقصد قابل اجرا و عمل باشد حمل کند ، تمام سیستمهای میلانی بایلد پکل را قبلل از
عبور دادن از خود ، بررسی و پردازش کنند. بنابراین کارایی سیستمهای عبور دهنده ، زیر فشار قرار خواهد گرف .
بجز سرایند گزینه های قدم به قدم ، سرایندهای اضافی دیگر فقط توسط سیستم مقصد )یا در حال Multicast توسط مجموعه سیستمها( بررسی یا
پردازش می شوند. بنابراین ، پک IPv6 می تواند اطالعات انتخابی را به سم مقصد بدون زیر فشار قراردادن سیستمهای میانی ، حمل کند. سرایند گزینله
های قدم به قدم می تواند برای حمل اطالعات انتخابی که احتیاج به بررسی یا پردازش توسط تمام سیستمهای میانی دارند ، استفاده شود.
مقدار فیلد Next Header در سرایند جاری ، اقدام بعدی را که باید انجام شود معین می کند ، همچنین سرایند اضافی جاری ، تعیین می کند که آیلا
باید پردازش سرایند بعدی ادامه پیدا کند یا خیر؟. هنگامی که یک سیستم ، یک مقدار Next Header تصدیق نشده را در یک پک دریاف می کند ، پک
را از بین برده و یک پیغام ICMP از نوع Parameter Problem با ارزش کد Unrecognized Next Header type encountered– ۱- به مبدا پک می
فرستد.

خرید vpn, خرید کریو, خرید وی پی ان, خرید فیلتر شکن